Door de Westrozebeekse groententuin en genietbare natuur

Gepost door: Kastaar |WSV De Colliemolen Oostnieuwkerke-Staden

Westrozebeke 02-11-2013

Het is zwaar bewolkt, wat winderig, af en toe een schuchtere zonnestraal en om en bij de 13, dat zijn de weersomstandigheden om van start te gaan bij Colliemolen Oostnieuwkerke voor het 15 km parkoers.

In het ontmoetingscentrum De Nestel blijven wij niet nestelen maar wel wandelen, wij zijn de baan op richting Vijfwegen, echter niet zo ver want wij stappen de Kosterstraat in, een labyrint van nauwe straatjes brengt ons naar het kapelletje en stuurt ons dan langs een courgetteveld via een veldweggetje het landschap in. Op het veld liggen nog enkele buitenmaatse courgettes. Wij naderen zo stilaan het open veld en komen zo de grote groentetuin binnen, want zo kan je de streek wel noemen. Een grote vijver aan een groetenbedrijf is de pleisterplaats voor twee zwanen die stijlvol over de rimpelloze vijver drijven. Binnen in de serre onnoemelijk veel slaplanten, en pas als wij aan het einde van deze glazenkast ons eens omdraaien dringt het plots tot ons door hoe groot die serre wel is. Als wij de Kneukenbergstraat instappen, passeren wij terug een gigantisch bedrijf, ditmaal een plantenkwekerij van sierplanten en bomen, ook dat is hier te ontdekken. De vele serres in het landschap laten ons denken als het ware aan glazen dorpjes in dat licht glooiende landschap, die ons zeer aangename streekbeelden bezorgd. Van dat landschap gesproken kunnen wij op bepaald moment ons manneke staan want het gaat bergop, de naam toevallig de Mannekensstraat. Als wij het grondgebied Poelkapele bereiken gaat de wind liggen, een neiging om te beteren, een schuchter herfstzonnetje en het wordt nog aangenaam wandelweer. Wat verder bereiken wij Vijfwegen, maar voor wij het centrum bereiken worden wij de Ontmijnersstraat ingestuurd. Vijfwegen is een kerkgehucht op de kruising van vijf wegen, en hier stond tot 1908 de Vijfwegmolen. De zusters Maricolen zorgden in 1871 voor een wijkschool. Vanaf 1946 word het gehucht een parochie en evolueert verder tot een echt volwaardige parochie en in 1959 komt er de St. Eligiuskerk bij. Wij naderen stilaan onze rustpost en dat in het mooi gerestaureerde stationnetje van Westroosebeke, het staat op de gevel nog in oude spelling, het is echt nog een stukje nostalgie. In dat kleine gehucht vijfwegen word om de vijf jaar een kermisstoet georganiseerd. De eerste editie was in 1966, naar aanleiding van het vijftigste verjaardagsfeest van het ontstaan van de parochie. Rode draad tijdens de feestviering is het Breugheliaanse karakter, en een weerspiegeling van het lokale verenigingsleven. Na de rust stappen wij de oude spoorwegbedding op en kunnen wij nog enkele landelijke zichten bekijken. De rand van een preiveld toont ons welke mooie stevige preistalen hier groeien en op de weide nog wat schaapjes. Maar een eind verder kijk eens een partij verwilderde en hoog opgeschoten prei. Proficiat, totaal fout, de boer is op het veld en wij gaan een woordje uitleg vragen. Wel dat is een volwaardige preisoort met een heel lange witte stam. Een zeer snelgroeiende soort, en in feite een zomerprei, de oogstperiode half september tot eind oktober. De prei heeft geen goede smaak voor de soep, maar is dan uitstekend geschikt als stoofprei, voor verwerking gaat deze prei naar de industrie. De naam van deze soort is Bulgaarse prei. Maar behalve groenten hebben wij ook nog wat natuur en komen zo aan het Polderbos, het word door de gemeente beheerd en door middel van diverse ingrepen tot natuurgebied ontwikkeld. Centraal in het bos stroomt de polderbeek. De omgeving van het polderbos en de polderbeek was vroeger zeer moerassig gebied waar riet welig groeide. Het riet werd gesneden voor dakbedekking en vlechten van allerlei gebruiksvoorwerpen. Riet klinkt in het Germaans als Rausa, Rozebeke zou dan ook wel rietbeke kunnen betekenen. Langs een prachtig groetenbedrijf ontdekken wij vlinders en vogels in de tuin machtig mooi. Wij betreden ook de ommegang van Westrozebeke. Wellicht ontstaan omdat de eerste priesters ergens een Mariabeeld plaatsten in een holle boom. De veldslag en de ommegang zijn nauw met elkaar verweven, ook een erkenning van de Vlaamse graaf ter ere van de winst in de veldslag. In 1382 bleef Rozebeke gespaard van krijgsgeweld, men schrijft het toe volgen een legende van de zijden rode draad die de gemeente omspande en beschermde. Deze telde zeven knoppen en de uiteinden werden verbonden tot een kruis. Op het parkoers nog een bos namelijk het vijverbos. Het vijverbos (ongeveer 10ha groot) is een oud bosrestant van het grote Vrijbos van Houthulst. Dit historische woud strekte zich uit tussen Diksmuide, Wijnendale, Roeselare en Ieper. Tijdens de eerste wereldoorlog bijna totaal vernietigt en in 1930 terug aangeplant, en in de tweede wereldoorlog ook lelijk beschadigd. Zo komen wij stilaan naar het eindpunt van onze zeg maar aangename groenten en natuurwandeling toe, en met de komende winter in zicht kunnen wij vaststellen dat wij nog veel groenten zullen kunnen eten. Maar er is nog een heerlijk moment aan het komen, namelijk het afhalen van die kalkoenbillen waar wij voor gespaard hebben, en dan nog wat spaghetti bovenop. Het is een zeer gewaardeerd geschenk, daarvoor van harte dank aan de initiatiefnemers en de sponsors. Wie dit jaar niet in de prijzen viel geen nood, het kalkoenbillen festival gaat door, en de gastvrije club zullen jullie graag ontvangen, tot volgend jaar dan?
Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.