Door het rijk van boerboer rond Dadizele

Gepost door: Kastaar |Velodroomvrienden Moorslede

Dadizele 09-06-2013 

Het is zwaar bewolkt, winderig en fris, en een groot contrast met de dag ervoor, nu rond de middag zal de zon er toch doorkomen en al bij al nog aangenaam wandelweer bieden en wij kiezen voor het 15 km parkoers. 

Bij het binnenkomen van het centrum drukt de indrukwekkende basiliek haar stempel op het geheel van Dadizele. Bij ons weten is het de enige basiliek in het bisdom Brugge. Dadizele is ook een eeuwenouds zeer bekend en druk bedevaartsoord. Door vele mensen van hun teloorgegane speelpark . Ook bekend voor zijn Floralux. Ook anders heeft het heel wat troeven op toeristisch en culinair gebied. Nu wij zijn gekomen om te wandelen. 

Met een mooi zicht op de basiliek stappen wij het centrum uit via de Spaanse kapel en zijn zo het landschap in. De barokke invloed laat vermoeden dat de kapel gebouwd werd in de 17de eeuw onder Spaans bewind. Het achtvormig grondplan, bakstenen en een rijkelijke verwerking van natuursteen wijzen in die richting, het is sedert 3 maart 1976 een beschermd monument. Langs onze rechterzijde vinden wij een enorme plantenkwekerij van sierplanten, zij allemaal gaan tellen en je bent een tijdje zoet, zo een massa, dag moeder. Eens in het open veld is het een gans ander verschil. Die verduivelde wind wil maar niet weg en echt aangenaam is het niet. En hier zijn wij in het rijk van boerboer, die de grote velden bewerkt zodat wij nog iets te knabbelen krijgen, hier is hij de heerser. Na een straatwissel komen wij op het grondgebied Geduveld opgestapt. En dat er op aarde nog goede en lieflijke mensen wonen, bewijst een bordje aan een gevel met een liefdesverklaring aan zijn echtgenote. Bij de 7de huwelijksverjaardag aan zijn echtgenote is dit een klare boodschap en iedereen mag het weten, voila sie. 

Het landschap is glooiend en brengt ons aangename veldzichten, de jonge planten staan boven en de akkers komen van grijs naar groen. Wij krijgen een flink stuk aardeweg dwars door de velden, wat een zeker natuurlijk gevoel geeft. In zaal den Artois kunnen wij genieten van onze eerste rustpost. Een prachtig zaaltje te lande, dat men op het eerste zicht kan huren voor één of ander familiefeest en niet voor een fuif. 

In het veld ook hier en daar een kapel of een kruisbeeld, wat toch wijst op een zekere devotie van vroeger tijden of misschien ook nu nog, en zo zonder het te weten zit onze lus erop en komen wij voor de tweede maal in den Artois. Het derde gedeelte ook landelijk brengt ons naar de wijk De Pekker, en gezien de grote velden zal men met pekker niet iemand bedoelen die veel pinten drinkt en laat thuiskomt. Ook de oude ‘kaasmakerij’ zijn wij voorbij gekomen en stappen zo de bewoonde wereld binnen voor een kennismaking met het mooie centrum. Op het marktplein een beeld ter ere van de kaasboerin. Ook het stijlvolle hoekhuis op het marktplein is een parel van oude bouwstijl. Het wit huis of groot huis is een bezienswaardigheid. In 1891 de woning van de Gentse senator Camille de Bast en echtgenote Amalia Armelini, die het erfde van haar ouders. In 1917 door de Britten beschoten en vernietigd. Textielbaas Georges Defretin kocht het in 1932. La Rosarie diende als weekend verblijf, want bij het gebouw was een zeer mooie tuin. In 1961 verkocht aan de dekenij van Menen die er het jeugdheem Daiselheem voor katholieke jeugdverenigingen van maakte. Het huis was ook de woning van verscheidene onderpastoors en sinds 1991 is het in privé bezit. Het Torreke was ooit de toegangspoort tot het kasteel van Dadizele. Tot W.O.1 bestond er een identiek torentje met een schepenzaal aan de andere kant langs de plaats. In 1977 werd het park met de gebouwen door de gemeente aangekocht. Domein ’t Torreke bestond vroeger uit stallingen, een koetshuis en een conciërgewoning. In 1983 werd het huis van de rentmeester gesloopt. Het gerestaureerde gedeelte werd door de gemeente als cultureel centrum geopend. Boven de toegangspoort het wapen van de familie De Croix, heren van Dadizele. 

En wie vinden wij bij de pompe in het park? Juist, de pompeschitter, en de man die er voor gezorgd heeft dat de inwoners van Dadizele een minder fatsoenlijke bijnaam met zich meekregen, nu trek het jullie niet aan de gemeente heeft er een toeristische trekpleister bij, en de hele gemeente heeft toch niet op de pompbak gezeten. Hoe is het stond stand gekomen, wel uit dorpsvertellingen van vroeger. De man zou zich een beetje teveel tegoed gedaan hebben aan pruimentaart en bier, wat hem in een moeilijke toestand bracht, en de pompbak het ultieme redmiddel was. 

Verder kregen wij een prachtige doortocht door het park, en het werd nog heerlijk want de zon was erdoor gekomen. Na goed te zijn uitgewaaid en een prachtig slot besloten met een humoristische anekdote sluiten wij deze wandeltocht af. 

Gasten het was in orde en wij komen graag terug voor een volgende gelegenheid.