Een rondje Westhoek, vleugje natuur en geschiedenis.

Gepost door: Kastaar |Wandelclub De Westhoelstappers

Vlamertinge 13-03-2016

We zijn er te gast bij “Westhoekstappers Vlamertinge” voor hun 29ste dwars door de Westhoek. Het weer is best aangenaam, een heerlijk ochtendzonnetje, ietsje fris namelijk 2° op de thermometer maar tijdens de loop van de dag loopt die temperatuur op naar 10°. Doch in het open veld laat het licht, maar nijdig oostenwindje onze wangen kleuren, maar eens een eindje de baan op is het heerlijk wandelen. Goed we kiezen voor het 6 km parkoers.

We zijn van start in het dorp waar de inwoners de bijnaam pottenbrekers hebben. Wat zit hierachter, we gaan het even vragen. Wel alles berust op een legende en heeft wel iets te maken met bierpotten breken en pinten drinken. Het dateert uit de tijd dat men nog te voet op café ging.

Men had ook zijn eigen bierpot bij, en zo werd die menigmaal gevuld, maar als het bier is in de man is de wijsheid in de kan. Goed had men er genoeg die laatste kon er toch nog bij. Het werd klinken met de potten tegen elkaar, en was de stoot te hard, dan was de pot gebroken, vandaar dat men zei tegen die het meeste potten braken de pottebrekers . Het werd steeds een kruistocht tussen Vlamertinge en Ieper.

We stappen het parkoers op en vinden een oude fabriek met daarbij een paar piepkleine arbeidershuisjes, of zo lijkt het er toch op. Even op het kruispunt krijgen we een uitzicht op de landelijke omgeving. De bel van de overweg rinkelt, we wachten even en enkele ogenblikken nadien raast een goederentrein voorbij. Het landbouwleven en modern energiebeleid kunnen we in één beeld samenvatten, een oude hoeve en moderne windmolens. Als we over de lege vlakte turen, zien we aan de horizon de West-Vlaamse heuvels, langs de andere zijde het dorp.

Wat later op een rond punt, twee steigerende paarden die verrijzen uit het oorlogspuin, zo denken we toch. Een triest aandenken en een nagedachtenis aan het gruwelijke oorlogsgebeuren, zijn de vele militaire begraafplaatsen op het grondgebied en de omgeving. We komen richting centrum toe, en krijgen enkele prachtige natuurbeelden te bewonderen, maar de apotheose moet nog komen, het kasteel van Vlamertinge. We komen het kasteelpark binnen. Het kasteel geeft een prachtig beeld en is gebouwd in 1857 in opdracht van burggraaf Du Parc. Met deze lentesfeer is het als een sprookje. We danken langs deze weg de eigenaar voor de gastvrijheid dat we het domein mochten bewandelen. En zo kwamen we langzaam naar het einde van een zeer genietbare wandeling. Parkoermeester organisatie, en medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie gewaardeerde inzet. Wij waren tevreden en zeggen graag tot een volgende wandelgelegenheid.