GR125 Vallei van de Viroin

Gepost door: Rita |4 Op 1 Rij

In de extreme hitte op stap op de GR125!!


De traditie getrouw, zijn we op de laatste zaterdag van juni, richting Henegouwen en Namen getrokken.
Om 6 uur s morgens zijn we de parking van Packo afgereden en van moeheid was geen sprake want het gonsde van de gesprekken in de bus. We waren allemaal vol verwachting om de mooie streek rond Nismes te verkennen.
Toen wisten we nog niet dat het in de namiddag 35 graden zou worden...Ze hadden het wel voorspeld en zoals zo dikwijls dachten we dat het wel zou meevallen Het was super-geslaagd maar we waren zowat gestoomd!!!
Na een tussenstop zijn we rond 9:30uur aan ons vertrekpunt van de wandeling gekomen. Iedereen is vol goede moed en veel vrolijkheid vertrokken.
Na een kilometer op een licht stijgende weg door weiden en bomen, werden we al op een verbluffend panorama getrakteerd: Vierves-sur-Viroin lag aan onze voeten! Een monument ter nagedachtenis aan de gesneuvelden van WO I stond daar zomaar tussen het groen ,geflankeerd door de kanonnen van Vierves . Op de lopen van de kanonnen was onze vaderlandsleuze gegraveerd: Pour la Gloire et la Patrie! In het Frans natuurlijk want we zijn in de provincie Namen! Een steile afdaling leidt ons naar het kasteeldorpje Vierves-sur-Viroin met zijn kerk van St-Rufin en Valere, zijn indrukwekkende linde op het kerkplein en natuurlijk zijn oude kasteel en oude huizen. Zeker de moeite waard om te bezoeken. Verder trokken we via trappen en karrensporen naar de oevers van de Viroin om dan weer stijgende paadjes te bewandelen en dan in onze eerste stop te eindigen waar de bus met frisse pintjes en frisdrank ons stond op te wachten. We waren hier vlakbij het dorpje Olloy-sur-Viroin dat van Keltische oorsprong zou zijn. De kilometerteller staat op 4,9km!!
Na deze verkwikkende rust trokken we ons weer op gang , de zon trotserend! Gelukkig bereikten we heel vlug de schaduwrijke plekken van de bomen. We keuvelden er lustig op los, ook tijdens de steile hellingen en de felle afdalingen: zo lastig was het dus niet qua parcours maar de warmte begon te wegen …!! de volgende stop diende zich aan, na 9,8 km, lekker onder de bomen. Daar zagen we twee wielertoeristen uit Oostrozebeke die ons gretig hun verhaal deden. Twee broers, de ene 21 jaar ouder of jonger dan de andere deden voor elkaar niet onder wat tateren betreft!!!

Na deze leuke stop was iedereen nog enthousiast en hup... we waren weer vertrokken voor 2,7km! Het zou het mooiste stuk van de dag worden in het natuurgebied La roche trouee genoemd naar een groot gapend gat in de rotsformaties. Even verder botsten we op Le Fondry des Chiens. Een geologisch verschijnsel dat werkelijk uniek is in België. Het is een zinkgat ,een grote ravijnachtige put met grillige uitstekende rotspartijen gevormd door weggespoeld kalkgesteente. In het verleden werd hier ijzer gewonnen op ambachtelijke wijze vandaar Le Fondry of ijzergieterij. Het tweede deel Les Chiens vertelt ons hoe de mensen vroeger hun dode honden in de diepte katapulteerden. Zo waren ze er van af...Brrr!!!
Even verder wandelden we onder de schaduwrijke bomen en de brug over L eau Noire bracht ons naar onze picknickplaats in een hoekcafeetje met een schitterend uitzicht op het water..We zochten wel de schaduw op want het werd heet… onze knapzak was wel heel vlug leeg, rapper dan onze drankjes die zo traag werden geschonken!! We hadden dorst!
Door de warmte werd het traject ingekort want de voorziene afstand was niet haalbaar maar het zou toch nog een prachtparcours worden.
Een 8-tal medewandelaars vonden het welletjes en reden met de bus mee.

De diehards vertrokken, nog altijd vol goede moed, voor het laatste stuk van een kleine 6 km lang.
Onze McEnroe deed weer een vondst natuurlijk : een kabouterschop en nog een kleiner exemplaar die hij even verder natuurlijk kon gebruiken. En het zou René niet zijn als hij niet ergens een vogel kon vinden. Een grote kraai werd netjes op de schop gedrapeerd en even verder aan het Rode Kruis bij het hekken gedeponeerd samen met een dode muis. Waar hij die vandaan haalde is voor mij een raadsel. Door dit leuke intermezzo waren we toch even de hitte vergeten…
In ons verdere traject kwamen we de traditionele boomstronken tegen. De ene tak was wat dikker dan de andere maar onze beentjes gingen er vlot over tot we een kanjer van jewelste tegenkwamen: Marleentje had toch wel wat hulp nodig door haar korte beentjes(zegt ze zelf he)…
We begonnen toch wat te puffen bij die steile hellingen en afdalingen. Boudewijn vond het welletjes en gleed een eindje van de helling af..met een voet die toch wat pijn deed achteraf! Hopelijk is die pijn nu reeds voorbij….
Even verder kregen we weer wat rust en na nog 300m kwamen we bij het eindpunt de grotten van Neptunus waar een heerlijke kilte in de grot ons overviel: zalig!!. Even verder hadden we onze laatste stop waar we de 8 afgekoelde “ 4op1rij’ers “ terugzagen. Op de GPS stond de 19,3 km aangeduid!!! We hadden het overleefd en een frisse drank deed ons echt deugd al hadden we de watervoorraad duchtig aangesproken tijdens de wandeling.
De bus stond even verder en het was echt een opluchting om onze schoenen uit te trekken en ons T-shirt te verruilen voor een droog exemplaar!!
Op de bus zagen we pas hoe warm het was! Het kadertje duidde 35 graden aan!!! we hadden weer de warmste dag van het halfjaar uitgekozen!!! Maar het was super!!!
In de Brasserie de Fagnes konden we dan nog even onze smaakpapillen laten werken. We kregen een overheerlijke forel of superlekkere ribbetjes voorgeschoteld en dat maakte het hele plaatje compleet!!

De terugreis verliep wat warmpjes want de airco kon het niet halen maar het plezier op de bus was er niet minder om : de gehele voorraad drank was uitgeput! De chauffeur zal toch nog een goeie dag gehad hebben!!!

Wim, het was een superdag! Warm, gezellig,plezant en een prachtige en toffe wandeling!! een wandeling van topkwaliteit wat het parcours betreft maar ook qua rusttijden en snelheid.   

Een Topper!!

Dank aan iedereen die dit mogelijk maakte...

\r\n \r\n