Heerlijke rust en natuur rond Walhoeve

Gepost door: Kastaar |Walhoevestappers Westvleteren

Westvleteren  15-09-2013 

Het is zo een beetje traditie geworden te komen wandelen bij de Walhoevestappers in Westvleteren, want wij hebben er drie goede redenen voor, een rustig zeer genietbare landelijke omgeving, een heerlijke trappist van Westvleteren, en een lekker eetfestijn, daarvoor kan je het toch niet laten. En er is ook nog een extra reden, de Walhoeve is een centrum voor begeleiding van probleemjongeren, en de opbrengst is voor het goede doel. 

Het weer ziet er aanvankelijk niet zo bijzonder goed uit, zwaar bewolkt, een miezerige neiging en om en bij de 10°. Doch rond negen uur komt de zon er dan toch door en het werd uiteindelijk heel mooi en aangenaam wandelweer. 

De Zwijnlandstraat brengt ons naar het landelijke gedeelte en boven ons passeert een warme luchtballon. De grote vlaktes en weiden worden mooi aangevuld met enkele statige boerderijen, het is een feit wij zijn in het rijk van boer-boer aangekomen. Wat opvalt op de weiden grazen weinig koeien, maar wel heel wat geiten en schapen, en hier en daar wat sportpaarden. De horizon laat ons ook genieten van enkele aangename landschapszichten. Wat ook zo heerlijk is dat hemels rustig gevoel van rust die deze streek uitstraalt, zo simpel, zo mooi, en O zo stil. Het geeft een gans ander gevoel dan die dagelijkse haastige levenswijze en die helse druk van de hedendaagse levenswereld. Wij doen nog een merkwaardige vaststelling, in de omgeving van een zuiderse villa. Aan een dikke boom hangen heel wat potten en pannen. Oei, zou dat een uitnodiging zijn om ter plaatse te gaan koken? Gerief moet je niet meer meebrengen, maar het eten wel. Nee, hoor helemaal mis, het is een zinspeling op de straatnaam, want wij bevinden ons in de Pottestraat. Wij stappen een poos later richting St.-Sixtus abdij toe, en hoe kwam die tot stand? In de winter van 1814 verliet Jan-Baptist Victor Poperinge om er zich in de bossen van St.-Sixtus te vestigzenen er de rest van zijn leven door te brengen als kluizenaar. In de zomer van 1831 heeft de prior van het pas gestichte klooster van de Catsberg, met een paar monniken de toelating om zich te vestigen bij de kluizenaar, een nieuwe cisterziën gemeenschap is geboren en het begin van de abdij. De pijlers van hun leven zijn gebed, studie en arbeid. Zij dienen zelf in hun levensonderhoud te voorzien en ontwikkelen bepaalde activiteiten, en de bekendste ervan is het brouwen van trappist, en zo kunnen wij heden ten dage genieten van een echte godendrank, zij het met mate. Misschien wordt de productie nog wel eens opgedreven, want er bestaan plannen om een eigen bottelarij te bouwen, zo leerde ons een groot reclamebord. Intussen in het plaatselijke zaaltje van de St.-Sixtus school genieten wij niet alleen van onze eerste rustpost, maar ook van een heerlijke trappist, en eigenlijk stiekem toe gegeven daarvoor waren wij gekomen, en zeg dat wij ervan genoten hebben, wees maar gerust. Terwijl wij in het tweede gedeelte terug genieten van enkel heerlijke landschapszichten en de nieuwe gebouwen van de St.-Sixtus abdij. Een stukje natuur kunnen meemaken in de Sixtusbossen, een lappendeken bos en natuur van zowat 220 ha. Zo komen wij in het klimaatbos dat op 8 maart 2008 werd aangeplant in de Sixtusbossen, door het agentschap voor natuur en bos, samen met de inwoners van regionaal landschap West-Vlaamse heuvels. 

Dit bos is duurzaam aangelegd er werd gewerkt met inheemse soorten, lokaal genetisch materiaal, open plaatsen, poelen en meerdere soorten planten willekeurig door elkaar, is dat allemaal wel nodig? Jawel, als je met de wagen jaarlijks 20.000 km aflegt, en je wilt de CO2 uitstoot neutraliseren, en dat met een gemiddelde van 183gr CO2 de lucht injaagt komt dat uit op 3660kg, dan zou je 0,33ha of 3327 vierkante meter bos moeten aanplanten, dag moeder. Een aanplanting van langzaam groeiend bos slaat 11 ton CO2 per ha per jaar op. Na deze leerrijke doorpassage, genieten wij terug van de afwisselende landschappen, en kunnen verder genieten en zeer tevreden bereiken wij het eindpunt van onze wandeling. Maar de apotheose komt nog een trappist van 12° de Max, en ook een zeer geslaagd eetfestijn, de traiteur van dienst kent zijn vak, man van harte dank voor je inzet. 

Aan de parkoermeester, organisatie en medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet en gastvrijheid, het was een echte wandelhoogdag. Gasten hou jullie goed het allerbeste en zeker tot de volgende wandelgelegenheid.