Machtig mooi rond Zillebeke

Gepost door: Kastaar |Wandelclub Nooit Moe Boezinge

Zillebeke 09-08-2015

Het is terug een heerlijk zomerdag als we ons aanmelden bij wandelclub nooit moe Boezinge in Zillebeke een deelgemeente van Ieper. We starten in het ontmoetingscentrum het Riet en kiezen voor het 7 km parkoers. Meteen belanden wij langs een gracht, een beetje verwaarloosde indruk op het eerste gezicht maar je kunt je deerlijk vergissen. Tussen al die wilde bloemen zijn zeer veel prachtige biotopen te vinden, een plantenliefhebber zal je ogenblikkelijk op je plaats zetten. Wat wij zo bijzonder vinden is de grote, partijen wilde orchideeën die er bloeien. Voor we het weten staan wij recht voor Zillebeke vijver, een toeristische trekpleister, maar ook een hengel – en wandelparadijs. De vijver is op natuurlijke ontstaan, want al in 1295 was er sprake van een natuurlijke vijver, half vijver half moeras. Maar door tussenkomst van de mens is de vijver samen met de verdronken weiden, één van Iepers grootste waterreservoirs geworden en bevoorraad Ieper nog steeds grotendeels van drinkwater. De vijver zelf is 28 ha groot en door zijn natuurlijke oorsprong is er een rijke plantenweelde en huizen er talrijke soorten watervogels. Een parel op deze vijver is de fuut, een kleurrijke vogel, uitstekend zwemmer, maar ook een fantastisch duiker. Maar de fuut heeft ook een sociaal karakter, hij, is lief voor zijn kroost. In de eerste plaats leert hij ze zwemmen en duiken. Maar zijn eigenschap om de kuikens te wennen aan het water hij draagt zij op zijn rug mee. Wil kuiken een zwemmen hij springt van moeders rug en het is huppekee, mislukt hij zet de drenkeling terug op zijn rug en probleem opgelost tot de volgende poging. De smalle schaduwrijke dreef brengt ons langs de vijver, terwijl we genieten van enkele fraaie beelden van de stad Ieper. Eens de zillebeke vijverdreef uit komen we in het open landschap, een lust voor het oog, en ook het heuvelachtig landschap, een lust voor het oog, een echt wandelparadijs. Berg op bergaf stappen we door het heerlijk genietbare wandel landsschap en aan de horizon duiken de silhouetten van onze Vlaams heuvels op, zoals kemmel, scherpe en Rode berg op. We naderen met rasse schreden het bezoekers centrum van de palingbeek op, waar we onze rustpost zullen benutten. Aan het centrum is ook een reeks tuinen gekoppeld van allerlei aard, eens interessant om eens te doorwandelen, leerzaam en machtig mooi. Wat later belanden we in het domein de palingbeek. Het domein dankt zijn bestaan aan een Ieperse droom, een kanaal tussen het Iieperleetkanaal en de Leie. In 1864 starten de werken. De heuvelkam bij Hollebeke was een echte spelbreker. Tunnels noch diepe graafwerken hielden geen stand op het zand en kleigronden, de twee grondsoorten schoven over elkaar heen, en van stabiliteit was er echt geen sprake, en in 1913 gaf men het project op. Leverde dat harde labeur dan niets op? , de 3 km lange sleuf door de kam werd een schitterend natuurlandschap dat vanaf 1970 als provinciaal domein werd ingericht. De palingbeek is nu reeds 150ha groot en bestaat uit zo een 120ha gevarieerde bossen met 40ha recente aanplantingen en 30ha kleinschalig openlandschap. De veelheid aan biotopen garandeert een rijke fauna en flora. Het domein biedt verzorgde wandelpaden, schuilhutjes en sanitair en een gezellig cafetaria, kortom een echt hemels wandelparadijs. En dat kunnen als wandelaars zeer goed bevestigen. Op de heuvelrug terug uniek mooi panorama’s. Prachtige landschapszichten aan de horizon. We worden verwend want we mogen het Molenbos in. In 1995 werd het molenbos samen met de hoeve Callewaert door de provincie aan gekocht. Het is een gevarieerd loofbos met goede structuur, en vrij veel dood hout, wat het bosleven ten goede komt. In het bos ontspringt de klijtgatbeek met een drietal bronnen. De bronbeekjes zijn er afgedamd tot enkele mooie cascadevijvers, ook hier enkele prachtige passages voor herhaling vatbaar, zeker weten, echte aanraders. Er na maken we een retourbocht en komen we naar het centrum Zillebeke terug. Van een flink eindje ver bemerken wij de kerktoren van de Sint – Katharinakerk als oriëntatie baken. Een ander triestig aspect zijn de verschillende militaire kerkhoven van gesneuvelde soldaten. De vele Britse militaire kerkhoven worden gekenmerkt door eenzelfde basisconcept dat reed in het begin van 1918 werd vastgelegd, laag ommuurde, soms ook deels een omhaagde grasduinen met kleurrijk opgestelde eenvoudige zerkjes gedomineerd door een cross of sacrificie of een stenen kruis met bronzen zwaard. Beplanting bij voorkeur met specifieke Engelse bloemen en planter geven deze kerkhoven het uitzicht van een Engelse tuin, nog versterkt door witte portlandsteen.

Parkoermeester we willen je van harte feliciteren en van harte bedanken voor jet inzet om als dat moois en interessante gegevens te bundelen in een fantastisch geheel, man, dat is klasse.

Klasse heeft ook de organisatie, en de schare medewerkers, wier inzet ten zeerste gewaardeerd werd. Na de wandeling genoten we van de heerlijke pannenkoeken met het recept van Jef, zij zijn van heerlijke kwaliteit en een reden om volgende maal terug ter keren, voor een mooie en verzorgde wandeling, maar zeker ook voor de heerlijke pannenkoeken, Jef je bent een artiest.

Gasten hou jullie verder goed, het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.