Marche des Couleuvrots

Gepost door: Wim |Marcheurs des Hautes-Roches Dourbes

Op de eerste dag van de paasvakantie was het voor een ferme delegatie van “Vier op een rij” uit Zedelgem verzamelen geblazen voor de eerste busexcursie van het jaar. Na een busrit van dik 2u30 bereikten we het nietige Treignes, één van de acht gemeenten die Viroinval vormen en gelegen in het uiterste zuiden van de provincie Namen. Vanuit dit museumdorp heeft de plaatselijke wandelclub “Les marcheurs des Hautes-Roches” een hele resem afstanden uitgepijld die ons de wonderbaarlijke landschappen en gulle natuur van deze machtig mooie streek zal doen ontdekken.

Pal voor de ingang van het idyllische kerkje laat de buschauffeur ons uitstappen, een duidelijke gele pijl met het woord “Marche” wijst ons een onooglijk straatje in en toont me zo de weg naar “Cercle chez nous”, de startlocatie van vandaag. Onze 55-koppige delegatie vult meteen het hele zaaltje dat duidelijk de tand des tijds heeft doorstaan, we worden door de thuisclub hartelijk verwelkomt en krijgen meteen alle nodige uitleg. Na een koffietje schrijven we ons in voor een wandeling van exact 20,7km die voor de meeste leden een schitterende kennismaking zal worden met het natuurpark Viroin-Hermeton.

De wandeling is vandaag gepijld met opvallende oranje pijlen die ons meteen het dorpje uitsturen, via een oeroude brug steken we de visrijke Viroin over en volgen onmiddellijk het leuke graspad naast het sterk stromende riviertje. Nadat we de rails van een toeristische spoorlijn hebben gedwarst begint het zware werk want een brede grintweg stuurt ons meteen een ferme helling op. De spieren zijn nog niet doorbloed en het voelt zwaar aan, ook als een bordje ons meedeelt dat we het “Fôret communale van Viroinval” binnenstappen blijft het maar klimmen. Dit is meteen een opwarmer om U tegen te zeggen want het mooie bospad blijft een hele poos klimmen, onder ons zien we Treignes tussen de bomen steeds kleiner worden. Wat verder is het pad volledig omgeploegd door everzwijnen maar de lekkernij is nu verdwenen; denkend aan een sappig stukje wild bereiken we de top van deze bult maar de toon is meteen gezet voor wat een zeer zware wandeling zou worden. Het terrein wordt nu wat vriendelijker voor laaglanders als wij maar echter niet voor lang want onze ademhaling is nog maar net op z’n plooi of een volgende kuitenbijter biedt zich aan. Een stenig pad doet ons serieus hijgen en de eerste zweetdruppels verschijnen op mijn voorhoofd; voor me uit hoor ik iedereen serieus puffen maar spoedig bereiken we een asfaltweg die het einde aan aankondigt van deze inspanning. We volgen deze asfaltstrook maar heel kort want een smal pad neemt ons verder op sleeptouw door opnieuw een hemels stukje bos; plots vallen er enkele spetters en meteen dompelt dat de omgeving in een mistige bedoening. Nadat we voor een tweede keer de Viroin hebben overgestoken stappen we Mazée binnen alwaar we in een vooroorlogs schooltje na 5km voor een eerste keer kunnen rusten. In het piepkleine zaaltje staan een tiental stoelen en een sofa die zijn beste tijd heeft gehad maar eigenlijk hadden we hier niets anders verwacht; de authenticiteit druipt er gewoon van af.

Met de boterhammen nog in onze keel wacht er ons meteen een kei van en klim; een mooie smalle wegel brengt ons langs een weide tot aan de bosrand. We draaien ons hier even om en genieten met volle teugen van het aangeboden landschap; na dit recuperatiemoment klimmen we verder door het bos totdat een verroest bordje verraadt dat we ons pal op de Franse grens bevinden. We wachten onze bende op en samen stappen we verder op wat zonder twijfel het mooiste stukje van deze wandeling zou worden. De smalle wegel loopt nu boven op een richel, zowel links als rechts van ons biedt de vallei zich aan wat voor enkele weergaloze beelden zorgt. Dit is zalig wandelen. Ter hoogte van een houten uitkijktoren beginnen we aan een zachte afdaling die ons na bijna 9km in onze tweede rustpost zal brengen. De stempelaar van dienst heeft postgevat in “Salle Arthur Masson”, een uit veldsteen opgebouwd zaaltje alwaar we na dit magistraal stukje even kunnen verpozen.

Nadat we Mazée hebben verlaten wordt het parcours eventjes wat minder zwaar, een mooie brede grintwegel slingert langs de bosrand een open plateau op alwaar we de wind wat meer voelen aanwakkeren.  Het doet deugd om wat te kunnen doorstappen want op zo’n parcours kan je niet echt goed vorderen. De wegel mondt uit op een asfaltweg en deze brengt ons na 12,5km in Treignes voor een derde stempel, we besluiten om deze keer niet te stoppen en vervolgen onze weg door de schitterende omgeving.

Wat nu volgt is weeral subliem want een smal paadje tussen enkele hagen voert ons langs een onooglijk beekje weg van Treignes. We zijn nu op weg naar het “Bois de Matignolle” alwaar de volgende klim ons opwacht. In het zog van een jonge hinde klim ik door het bos de helling op, mijn kuiten doen pijn en ik ben eerlijk gezegd content als we de top bereiken. We bevinden ons nu opnieuw op een open kalkplateau alwaar we voelen dat de wind een serieus tandje heeft bijgestoken, we zijn bezweet en trekken de ritssluiting tot aan onze kin. Na een kruispunt met enkele antieke boerhoven kiezen we alweer de richting van het bos, net voordat we dit bereiken zie ik een bordje aan een witte hoeve met de tekst “Douane Belge-Belgisch tolkantoor”. Bevond zich hier vroeger de staatsgrens? Ik weet het niet! Op een voetbrekend pad dalen we het bos in om wat verder opnieuw een ferme klim op onze boterham te krijgen; het is opnieuw puffen en hijgen maar we zijn tevreden als we de top halen. We stappen naar de bosrand toe alwaar we plots een tentje zien opduiken dat fungeert als laatste rustpost; een in legerkledij aangeklede man werpt enkele blokken op een klein vuurtje en nodigt ons uit om ons er wat aan op te warmen. Het blijkt de ‘flecheur’ van dienst te zijn, als ik hem vertel dat het parcours prachtig gepijld is zie ik hem groeien; hij geniet er duidelijk van.

We beginnen meteen aan onze laatste 3,4km die nu uit een tweetal kilometer asfalt zal bestaan, een licht glooiende weg slingert door het landschap en brengt ons opnieuw naar Treignes toe. Plots wijzen de pijltjes ons links een korte helling op; we bevinden ons nu op een schitterend kalkplateau dat zich boven de openbare weg bevindt. We stappen richting Treignes dat spoedig opduikt in de verte; links van ons bevindt zich het bos en rechts genieten we van een fameus uitzicht. We genieten nog een laatste keer van de omgeving vooraleer een brokkenpad ons het dorpje binnenvoert; we volgen de oranje ‘flechen’ tot op een parking maar twijfelen hier als we wel juist zijn. Er zijn plots geen pijltjes meer te zien en we bevinden ons nu op een soort koer alwaar de wc-deur open staat. Ik gluur even om de hoek en zie een deur open staan maar daarachter en smalle gang; ik hoor lawaai en open een volgende deur; tot mijn grote verbazing staan we nu in de startzaal. Op deze originele manier komt er een einde aan wat een pittige maar zeer zware wandeltocht was. We genieten met een blonde “Super de Fagne” en een stuk taart nog even na; stilletjes aan druppelen de rest van mijn clubmakkers binnen en de reacties zijn unaniem. Dit was een topwandeling waarover nog lang zal nagepraat worden; morgen zullen de stijve spieren nog een aandenken zijn aan de heerlijke momenten die we vandaag hebben beleefd. Viroinval: duidelijk een must voor wandelaars.

Net zoals altijd zorgen we in de namiddag voor een extra activiteit voor de wandelaars van de kortere afstanden. Deze keer stond er een excursie op het programma naar het naburige Nismes alwaar men nog niet zo lang ene toeristische attractie rijker is. Met heel veel smaak werd er aan de rand van het dorpje een nieuw waterpark aangelegd dat de naam “Jardin d’O” draagt. Met electrische bootjes van maximum 6 personen kan men dit park verkennen.

We hadden er dan ook voor gezorgd dat er om 14u enkele van die bootjes klaarlagen voor ons. Blijkbaar sloeg deze activiteit bijzonder goed aan want naar de reacties te horen was iedereen enthousiast over dit vaaruurtje. Een extra pluspunt was de aanwezigheid van een ploeg van de RTBF, deze draaiden beelden voor een programma dat op 4 en 5 mei om 18u zal uitgezonden worden. Dus, zeker kijken.

Bekijk de foto's : http://www.4op1rij.be/PicAlbums_show.php?Paid=14