Natuur en techniek, een gemoedelijke samensmelting in Zeebrugge

Gepost door: Kastaar |Brugse Metten Wandelclub

Zeebrugge 21-06-2014

Een licht zeebriesje, een liefkijk zonnetje en we zijn van start voor het 10 km parkoers van de 8ste zeehaventocht van Brugse Metten Wandelclub.

Zeebrugge momenteel uitgegroeid tot een economisch en eerbiedwaardig economisch trefpunt. Laat ons maar zeggen, tot de poort van de wereld. Anderzijds is het ook bekend als badplaats, en het beschikt zelfs over het grootste strand van de Belgische kust, en tal van bezienswaardigheden zijn er te bezichtigen.

Goed wij zijn van start op een smal weggetje midden een groene beplanting; langs de linkerzijde de strakke lijnen van de magazijnen, en langs rechts een ganse rij gelijke huizen met heel mooi verzorgde voortuintjes, en boven dit alles rijst een rank kerktorentje? We flirten een eind met de spoorweg. Een ellenlange goederentrein voor het vervoeren van autos slingert zich als een slang door het groen, hij is op weg heel wat autos klaar voor verzending op te laden. Autos met bestemming Groot Britani, of n of ander plaats in Europa. Een fel gekleurd monument laat ons denken aan een oude scheepslift. Vlak ernaast de ijzeren constructie van n van de bruggen over de sluis.

Aan ons rechterzijde een verzameling van hefkranen en containers. We dromen enkele ogenblikken weg, en denken aan onze kindertijd waar we fier waren dat we met een grote kraan konden spelen, en blokdozen verplaatsen. Wel nu zijn deze herinneringen werkelijk geworden. Die kranen en die blokdozen zijn nu het speelgoed van grote mensen Wat later passeren wij het station van Zeebrugge. Aan het grote gemoderniseerde kruispunt stappen we een eindje langs de drukke kustbaan, maar veilig afgeschermd van het drukke verkeer, wat later gaat het linksaf, door een met groen afgezet weggetje, en enkele biotopen van bloeiende bloemen. Deze uitwijkmogelijkheid geeft ons een prachtig beeld van dit rustige maar mooie hinterland, een stukje weergaloze natuur en dat op een boogscheut van die drukke gejaagde werksfeer van de economie. Na de lus eventjes de baan dwarsen en we stappen richting haven toe. Het eerste wat ons opvalt, is het monument met heel veel mensen erop, zo krijgen we een stukje dijk te bewandelen, heerlijk in het zonnetje en een gezellige drukte, machtig genietend. En dan een rustpost in chalet het zandlopertje onze eerste rustpost, heerlijk terrasje en een frisse pint, meer moet dat niet zijn, allee sant. Na de rust vervolgen we onze tocht en komen langs het grote statische hotel, misschien wel het oudste hotel uit de streek, maar dat kunnen we niet bevestigen. Thans is het zijn hotelfunctie kwijt, het is grondig gerenoveerd en ingedeeld in appartementen en studios. Een fier meeuw staat op de uitkijk naar al die mensen. Vanaf nu zijn wij dichter bij die reusachtige loskranen, en kades met talrijke containers, gevuld met allerlei goederen in verpakt, die haast uit alle wereldhoeken toekomen bestemd voor onze kontreien of om verder vervoerd te worden naar andere horizonten, ja we staan hier werkelijk aan n van de poorten van de wereld. Een monument voor gesneuvelde soldaten leert ons dat ook hier tijdens de oorlog hard werd gevochten, want hier staat een nagedachtenis aan hen die voor ons hun leven lieten het waren soldaten van To the 12de Manitoba Dragoons. Eventjes een draaimolentje, nee niet met muziek, maar met vliegende droogvissen, tevens krijgen we ook zicht op jachthaven. Een opvallende benaming is die van caf, de kuisbank, waar de Sterre bleef stilstaan, misschien een baken voor zeelui of wat er kan voor doorgaan, en die een pintje teveel gedronken hadden wie weet? , zal het gaan ja. Nee in het dok ervoor stond een scheepsbank, daarop werden de schepen geplaatst en grondig afgewassen of gekuist vandaar de link met de naam van het caf. Ook de passage langs de oude vroegere vismijn krijgen we twee bijzonderheden te zien, namelijk een oude Russische onderzeer, te bezichtigen en een bezoek waard. Het is haast onbegrijpelijk hoe in deze omstandigheden de opvarenden konden overleven. Het tweede wonder, het lichtschip Westhinder die jaren lang het lichtgevende baken was voor het aanduiden van veilige vaarroutes, ook die is te bezichtigen.

Langs de kade liggen verschillende boten en bootjes afgemeerd, van garnaalvissers tot passagiersboten voor haventochten en een pak plezierjachten. Op de rederkade een rustpost met allures, namelijk caf Wittekerke, dat ooit dienst heeft gedaan voor de opnames van het T.V. feuilleton Wittekerke. Op een bedrijfsterrein een hulde aan de vroegere scheepswerven De Graeve, er ligt hier een garnaalkotter gebouwd in 1965, gerenoveerd in opdracht van Westtoer en de steun van toerisme Vlaanderen. We krijgen nog enkel fraaie zichten te bewonderen, beelden die ons een beetje fier maken, dank zij het werk van veel noeste en toegewijde mensen, die de streek sociaal levenswaardig maken. Dit was het verslag van een kleine afstand, maar op de grotere afstanden waren nog tal van mooie en interessante vaststellingen te doen. Getuige hiervan de aansluitende beelden van collega Frans Delfem die de grote afstanden volbracht. Hij vond er bovendien allemaal lachende mensen dus was het goed, en iedereen tevreden en zo moet dat zijn. Proficiat aan de parkoermeester, de organisatie en de medewerkers, het was in orde.