Open natuur rond Woumen

Gepost door: Kastaar |Wandelclub Hoger Op Woumen

26-04-2014 Woumen

Als wij een echte open natuurwandeling wilden maken, konden wij Tijdens het weekend terecht bij wandelclub Hoger Op Wormen. Aan hun naam en clubuitrusting konden wij ook nog uitmaken dat zij iets anders deden naast het wandelen, zij beschikken namelijk ook over een harmonie.

Een stevig windje en om en bij de 13° op de thermometer zullen ons begeleiden op onze 13km tocht. Van uit Woumens ontmoetingscentrum stappen wij een eindje richting dorp, maar algauw slaan wij links af aan het grote bloemencentrum. Wat verder nemen wij de richting De Blankaart, maar eerst bekijken wij nog het Bloso centrum die een kindvriendelijk ruitersport centrum uitbaat. Maar wij vinden er een niet alledaagse automaat, namelijk een zuivelautomaat met verschillende zuivelproducten onder andere kun je er een glas karnemelk uithalen, een heerlijke verfrissing in warme dagen. Eens in het bloeiende landschap een ganse rijkdom aan bloemen en op de weiden grazen de koeien, het is lente, het landschap herleeft.

Wij komen op “De Rhille “, dat zou de benaming zijn voor gehucht op de heuvel of “Ter hille” midden in de polders. Op het erf van een hoeve vinden wij enkele beeldjes van dieren, het is haast een weergave van welke dieren hier de hoeve bewonen. Dat voetbal en paardensport een link met elkaar hebben zagen wij samengebracht in een kunstwerk vervaardigd uit hoefijzers. Van hieraf worden wij geconfronteerd met talrijke waterloopjes die de onmetelijk schijnende velden in percelen verdelen Langs de waterweg krijgen wij een kikkerconcert te beluisteren, en wees gerust prachtig verscholen geven zij van jetje. Aan het uitkijkplatform gaan wij even naar boven, om een beter overzicht over die grootse vlakte te krijgen van het IJzerwerken, één van Vlaanderens meest opmerkelijke open ruimtes. Deze laag gelegen graslanden kunnen bij hevige aanhoudende regens overstromen, en meer kwetsbare gebieden van de IJzervallei voor water overlast te behoeden. In de vlakte zien wij massa’s ragfijne koekoeksbloemen bloeien, en ja hoor in de verte horen wij de lokroep van de koekoek. Pas op hé, het is niet bedoeld op den dienen met zijn klak op, ja een vergissing is rap genoteerd, pas op hé.

Op de omwalde hoeve ‘het Madeliefje’ benutten wij onze rustpost, een prachtig gerestaureerde hoeve, en daar hebben zij heerlijk zelfgemaakt ijs, trouwens voor iedereen die wandelt of fietst in deze immens grote, ‘o’ zo rustige streek.

Het tweede gedeelte is eventjes een lus rond die zogezegde waterkuip van de Blankaart. Wanneer wij een trap naar de vogelkijkhut vinden gaan wij even naar boven en bekijken die indrukwekkende waterspiegel. Die zou naar wij ons lieten inlichten een 3.000.000 kubieke meter drinkwater bevatten. Wat bij het zingen van het liedje, twee emmertjes water halen, het een ganse klus wezen om die leeg te scheppen dag moeder.

Een prachtige groene wandelinglus van om en bij de 3 km rond die kuip brengt ons terug naar ‘Het madeliefje’. Natuurpunt in samenwerking van de landbouwers probeert hier de fauna en flora van het Ijzerbekken in stand te houden. Op onze tocht één van de oude jachtputten van de Ijzerbroeken. Een typische ondiepe jachtvijver die in de vorige eeuw gebruikt werd voor de leerjacht op waterwild. De bodem in deze omgeving bestaat bovenaan uit klei, met eronder een dik veenpakket. Dat veen is afkomstig van een moerasbos dat hier duizenden jaren geleden groeide. Tijdens de inrichtingswerken van een oude turfontginning. Turf zoals men veen ook wel eens noemt werd vroeger immers gebruikt als brandstof. Er werd hier een dikke eik van 360 jaar oud gevonden die meer dan 1000 jaar geleden in het veen terechtkwam. Goed voor het derde deel stappen wij plots het weideland in op een smal pad, en als wij eventjes rondkijken, blijven wij best op het pad want ernaast ziet het er heel moerassig uit. Wij bevinden ons op het Blankaart wandelpad, een afwisseling van verschillende landschappen en pittoreske bruggetjes. En wij krijgen enkele kunstwerken te bezichtigen een aangename verrassing in volle natuur. Ook komen wij in een groots rietveld terecht waar de roerdomp thuishoort. De roerdomp is een bruine reiger die zich meestal in het riet verborgen houdt en met zijn schutkleur is hij haast één met het riet. Het is een zeldzame vogel, bij de plaatselijke bevolking was hij om zijn mysterieuze roep gekend als het Blankaartspook of de grote putoor. De rietkragen op de Blankaart nemen 20 van de 70 ha grote vijver in beslag, de grote vijver van de Blankaart ontstond door turfontginning. In de 18de eeuw werd de turf nog als brandstof gedolven. Om de turf te vervoeren gebruikte men platte schuiten die met een lange stok werden geduwd, daarna werd de turf te drogen gelegd. In die tijden kon men de truflaag niet dieper dan 1m afsteken, door het hoge grondwaterpeil dat de putten terug snel vulde. Dat verklaarde dan ook de geringe diepte van de vijver (1 tot 1,5 m).

Zo naderen wij stilaan het einde van een boeiende, leerzame natuurlijke wandeling, en wij waren verbaasd van alles wat er te zien en te beleven was in deze schijnbaar lege vlakte.

Parkoermeester, organisatie en medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet, en graag tot een volgende wandelgelegenheid.