Over dijcken en door polders

Gepost door: Kastaar |Motestappers Koekelare

Het eerste winter mini prikje was wel de aanleiding dat de deelnemers aan de dyckentocht maar met mondjesmaat toekwamen, want de aanvriezende mist en hier en daar een venijnig rijmplekje was het oppassen geblazen. Nu in de loop van de dag beterde het rap en een mager zonnetje zorgde bij momenten nog voor aangenaam wandelweer.

Wij zijn te gast in het polderdorpje Moere, een landbouwdorpje omringd door grote open vlaktes.Zijn kerk weerhoudt onze aandacht met zijn achthoekige toren, en binnen in de kerk zijn ook heel wat kunstwerken te bezichtigen, waaronder een speciaal orgel. Sinds 1971 is het een deelgemeente van Gistel. Na een korte verkenning in het met de jaren opgesmukte dorpsplein zijn wij van start bij Motestappers Koekelare. De kleinere afstanden krijgen een lus aangeboden rond het dorp en belanden meteen al in het open landschap , waar je bij wijze van spreken heel veel verder  kijken dan je neus lang is. Een oase van rust en natuur, waar de stilte de wandelaar tot rust laat komen, en men zij laat genieten van die heerlijke zuivere lucht die over de vlakte strijkt, een rust die soms eens doorbroken word door enkele krijsende meeuwen of kraaien die zich al vliegend over de vlakte verplaatsen.

De grotere afstanden die gaan richting Gistel op en hier komen zij nog in grotere open ruimtes terecht. Het grote pompgemaal zorgt ervoor dat het overtollige water tijdig wordt weggepompt.

Dat Moere ooit een station heeft gehad op de lijn Oostende Ė Torhout bewijst het vroegere stationnetje , en zo naderen wij stilaan Gistel waar wij een rustpost kunnen benutten. Het volgende gedeelte is terug een omzwerving van die ogenschijnlijk immens grote vlakte. En zo belanden wij in het Moere-Blote, nee hier lopen zij niet in hun blootje. Maar de vlakte is immens omdat er geen enkel opstakel is die je het zicht belemmerd. Wat hier echter opvalt zijn de perfect rechthoekige percelen afgetekend met kaarsrechte beekjes en grachten, dat is het resultaat van de vroegere ruilverkaveling van deze waterzieke gronden. Het beekjes zijn hier ideale begeleiders om het waterzieke land bewerkbaar te houden, want vergeet niet die landerijen liggen hier onder zeeniveau. Onderweg hadden wij hier en daar wel eventjes wat grote boerderijen ontdekt sommige met een boeiende en interessante geschiedenis.

Wat wij van verre ontdekken is de ranke witte toren van het Torenhof. Een historisch gebouw waar heden ten dage een koffie wordt gebrand, ook een brouwerij en een olieslagerij zouden er vroeger geweest zijn, trouwens nu nog is het  commercieel hart van het dorp.

Als wij eventjes de kasseiweg dwarsen zijn wij terug in het centrum. En hier liggen nog van die ouderwetse kasseistenen, echte heerlijke trofeeŽn om er met de fiets of de wagen eens rustig over te dokkeren.

Zo zie je maar dat er met wat goede wil en inzet toch nog iets te ontdekken en te beleven valt. De zon trekt weg een windje steekt op en wij spoeden naar het knusse zaaltje om ons te laten opwarmen met een heerlijke Hasseltse koffie heerlijk klaargestoomd door een bereidwillige ploeg medewerkers, die hun uiterste best deden om ons maximaal te verwennen, aan iedereen van harte dank voor de inzet, gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.