Pays de la Lys Romane bekoort menig wandelhart

Gepost door: Wim |Vier op een rij

 

Onbekend maakt onbemind” lettert een oud middeleeuws spreekwoord en dat ondervonden een groep wandelaars in de afgelegen Noord-Franse regio “Pays de la Lys Romane”. Toen we bekend maakten dat we hierheen trokken hoorde ik vele opmerkingen : “Waar ligt dadde?”, “Is dat in Frankriek?, Is het doar lastig wandelen?,……. Wel, het “Pays de la Lys Romane” is een zacht glooiende  en een heerlijk bocagelandschap en het is zondermeer een ware ontdekking en een machtig wandelparadijs.

Op deze 2e zaterdag van juni dropte onze VDK-bus met vaste chauffeur Henk ons af in het nietige Serny, een niemendalletje in het heerlijke valleitje van de Laquette. Meteen stuurt een leuke graswegel ons de natuur in en onmiddellijk is de toon gezet voor een fantastische wandeldag. Het eerste traject van 6km brengt de wandelaars via Enquin-les-Mines naar Fléchin, een slapend dorpje dat in de jaren ’80 & ’90 bekendheid verwierf door z’n hanengevechten. Onderweg passeren we de prachtige Spaanse molen en meerdere bloeiende “vlaschaard” die onder invloed van een stevige wind een impressionistisch schouwspel opleveren. Je moet geluk hebben want het prachtige blauwe tapijt blijft maar enkele dagen zo vermits een vlasbloempje maar enkele uren bloeit. Het landschap boeit want is er bijzonder veel afwisseling, een klim door het bos brengt de rode groep op een winderig landbouwplateau dat we via een steile afzink verlaten. Zo bereiken we Fléchin alwaar onze bus geparkeerd staat pal voor “Le Gallodrome”, het hanenstrijdperk van weleer. Binnen doet alles herinneren aan de glorierijke dagen want talrijke foto’s van kampioenen sieren de gelagzaal die nu eveneens dienstdoet als slagerij, snoepwinkel, tabakshop,…….

Op elke stopplaats heeft iedereen de keuze tussen het volgende traject meewandelen of even rusten op de bus. Onze youngster “Yarne” moet studeren en onder de vriendelijke dwang van moeke zit hij deze ronde uit. We verlaten het dorp en meteen kerft een sublieme graswegel door het zalige landschap, via het gehucht Pippemont en Febvin-Palfart wandelen we verder door de golvende omgeving. Eigenlijk volgen we al geruime tijd de 66km lange wandelroute “GRP de la Lys” die de mooiste stroken uit de omgeving aan elkaar rijgt. Op de plaats waar we deze route verlaten klimt een zandweg door het “Bois de Fontaine”; er wordt even gepuft, gezucht en gekreund maar de beloning wacht op de top want we worden getrakteerd op een heerlijk uitzicht over de vallei van de “Nave”. Niet veel later stappen we na 13,5km Nédonchel binnen waar we met de waardin van “Le Loedan” hebben afgesproken; we nuttigen hier onze meegenomen pick-nick en spoelen dat door met een Belgisch streekbiertje of een picon.

Na de middag vatten we met een grote groep het volgend wandelgedeelte van 7,3km aan dat ons in Aumerval zal brengen. Na een zoveelste mooie wegel dalen we Nédon in om net voorbij de kerk een smal pad in te slaan dat de loop van de ‘Nave’ volgt. Als we onder begeleiding van een heerlijk zonnetje de vallei uitklimmen is het hoogtijd om de bleke huiden in te smeren want verbranden doe je hier gemakkelijk. Met factor 30 op het gezicht zullen we weldra één van de mooiste stukjes indalen want het valleitje van de “Coqueline” is voor bijna iedereen het hoogtepunt van de dag. Via een smalle strook pal naast het beekje stappen we langs hoog oplopende oeverwanden tot aan boerderij “Dinghem”, hier stijgt de weg en trakteert ons op een weidenpanorama met in de verte de trotse kerktoren van Amettes. Wij trekken de andere kant op en bereiken rond 15u onze laatste rustpost in Aumerval. We ploffen ons naast de kerk neer in het gras en genieten van een welgekomen verfrissing.

Enkelen hebben er genoeg van en “geven de pijp aan Henk”; voor de rest wachten er nog 6 leuke kilometers. Een smal pad langs het uitgebloeide koolzaad brengt de groep in Bailleul-les-Pernes, vanaf hier begint de weg zachtjes te stijgen om ter hoogte van een bosrand zijn hoogtepunt te bereiken. Het panorama dat we hier te zien krijgen is effenaf subliem en we nemen dan ook onze tijd om hiervan te genieten. Wat later stappen we door het “Bois de Nédonchel”, we moeten rechtsaf maar de dreef blijkt afgesloten. Geen probleem echter want onze bosdreef draait wat verder in de goede richting. Het zwaarste zit erop en we blijven nu dalen totdat we de kerk van Nédonchel in het vizier krijgen, nog een laatste heerlijk doorsteek en we staan recht voor “Le Loedan”; ons eindpunt na 29 fantastische kilometers door een heerlijk wandelgebied.

We hebben er de laatste jaren een gewoonte van gemaakt om 1u na aankomst van de wandeling naar huis te vertrekken. Dit geeft ons nog ruim de mogelijkheid om wat na te kaarten. Zonder twijfel hadden de afwezigen ongelijk want dit bleek een ware wandelontdekking die we zeker nog zullen aandoen.