Puur natuur, rustig en nostalgisch rond Zevekote

Gepost door: Kastaar |Wandelclub Koekelare

29-11-2014 Zevekote

Het is een heerlijk herfstweertje als we ons opmaken om te gaan wandelen in Zevekote bij Gistel. Het is wel wat frisjes want op de thermometer prijken maar 4, doch het is zonnig en windstil. We zijn er op uitnodiging van wandelclub Koekelare voor hun Sinterklaas tocht.

Hier in dit dorpje brachten we onze jeugdjaren door, door de jaren heen is er veel veranderd en is het intussen een dorp geworden.

Wisten jullie dat ronde van Frankrijk winnaar Silvere Maes hier geboren werd (27-08-1909). Hij won de ronde met een 30 tal minuten voorsprong, won niet alleen de ronde maar was ook bergkoning in 1939. Behalve grote boerderijen, die menigmaal de burgemeester leverden in een spannende verkiezingscampagne waren er ook heel wat bedrijfjes. Zo had men er een wagenmakerij, een carrosserie bedrijf voor vrachtwagens en een paar hoefsmeden. Dan hadden we nog de gebroeders Vlaminck die met hun assen stenen je weet wel van die grijze bouwblokken waarmee ze Zeekoet (Zevekote) op de kaart zetten, trouwens dat bedrijf is nog steeds bedrijvig in de sector van bouwmaterialen, die door de nakomelingen wordt beheerd. En dan de klassieke dorpsfiguren niet te vergeten, zoals Pier de belleman die vanaf zijn roepsteen, een verhoogd opstapje de gemeentelijke berichten verkondigde. Dan had men nog de afhankelijkheid van het klooster, voor het dagelijkse levensbeeld. Maar ook bij een ziekte of een plaagje werd op de zuster beroep gedaan, op een dokter werd er pas in ernstige situaties beroep op gedaan. Een ander voorbeeld was te vinden bij de beenhouwer, de maandag at men worst, want het klooster at er dan ook, wat was de reden? Ha, dan hij was zeker vers! De woensdag koelever, en zo ging dat. En voor de kinderen de snoepwinkeltjes van Angele en Virgenie waar we dan voor een klute of een halve klute een snoepje konden halen, met als populairste snoep die pikzwarte rekkers of een lekstok, of een muilentrekker, een zuur snoepje. Kluten, dat waren muntstukjes van 25 en 50 centiemen. In het zesde studiejaar mochten de jongens niet meer met de meisjes samen naar school, dat werd gevaarlijk, want wie weet zouden ze niet meer naar de meisjes loeren dan leren, en wee je gebeente als je betrapt werd, dan was het pas prijs, mama mia. Ja, dat waren andere tijden. Het centrum waar we nu inschreven was de vroegere jongensschool.

Goed we zijn vertrokken voor het 8 km parkoers. Na enkele honderden meters komen we aan de O.L.Vrouwkerk voorbij en worden meteen het polderland ingestuurd. We krijgen een breed zicht over dat heerlijk rustig open polderlandschap. Bij enkele boerderijen staat nog een kapelletje, bewijs van een vroegere devotie. Wat verder een in het oog springende wit gekalkte hoeve vroeger de bergschuur genoemd. Het was een gigantisch grote schuur ten tijde van de Romeinen, er rond zouden zeven kleine gebouwen, koten genoemd en dat zou de aanleiding geweest zijn tot de naamgeving, maar dat is maar van horen zeggen hoor. We dwarsen de grote baan van Gistel naar Nieuwpoort, voor de streek een economisch belangrijke verkeersader. Halfweg tussen het kruispunt en Zande komen we langs de grootste hoeve van de streek ten dienen tijde en misschien nu nog. Een paar mooie landschappen in prachtig herfstdecor komen op ons netvlies te staan.

Terwijl we rustig genieten bereiken we opnieuw een klein dorpje, namelijk Zande, ook zo een klein idyllisch dorpje, rustige en mooi in zijn eenvoud. Ook een landbouwersdorpje enkele huizen rond de St. Andreuskerk, een restaurant en een oud schooltje waar we onze rustpost zullen benutten. Het schooltje is mooi modern opgesmukt en is thans een cultureel centrumpje. Met de fusies van de gemeenten is het dorpje toegevoegd aan Koekelare. Na onze rustpost stappen we terug het landschap in, en aan de horizon vinden we ook de verschillende kerktorens van de omringende kleine dorpjes, het is haast een verzameling van al die kleine dorpjes. In de grasberm vinden we ook een zeldzame inktzwam, die basisstoffen bevat van onze hedendaagse inkt.

Na al deze rondzwermingen komen we terug in Zevekote, als slot van een zeer genietbare wandeling. Parkoermeester van harte gefeliciteerd en van harte dank voor je inzet. Ook de organisatie gaf een zeer verzorgde indruk. Ook dank aan alle medewerkers voor hun gewaardeerde inzet, allemaal dezelfde eerbetuigingen. In ieder geval hou jullie goed, het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.