Regen, ongewenste spelbreker in Zillebeke

Gepost door: Kastaar |Nooit moe Boezinge

Zillebeke 10-08-2014

Het zal je maar gebeuren, je brengt alles in orde om een verzorgde organisatie voor te bereiden. Je krijgt een ongunstige weersvoorspelling te horen, en lap ze komt dan nog uit ook, dat is dan wat ze zeggen brute pech.

Als wij ons aanmelden voor inschrijving zit het zeer zwaar bewolkt, wij dagen het weer uit en gaan gewoon van start voor het 7 km parkoers. Pas een honderdtal meter verder begint het goed te regenen en het is prijs voor de ganse duur van ons wandeling, met enkele tussenpauzen van amper een paar minuten. Maar ja wat doe je eraan, het heeft nog nooit door ons vel geregend, maar dergelijk weer is beslist niet aangenaam, en klagen helpt ook niet. Nochtans het zou gezond zijn want de lucht bevat dan het meeste zuurstof, laat het maar.

Vanuit de kern van het dorp zijn

Maar we krijgen wat later op onze weg een stukje wereldgeschiedenis, weliswaar gruwelijke geschiedenis, maar het verzet ons zinnen Dergelijke gebeurtenissen mogen niet in de doofpot gestoken worden, de mensheid dient er mee geconfronteerd te worden, zodat men terugdeinst voor herhaling, laat het ons hopen

We komen op Sanctuary Wood het bos rond en op Hill 62 een vredige uitkijkplaats aan de rand van Ieper.

Op 2 juni 1916 zetten de Duitsers een groots offensief in en kwam de heuvel in Duitse handen Ondanks zware verliezen zette de Canadese infanterie een groots offensief in en kwam Hill 62 terug in de handen van de geallieerden. Als herdenking aan die slag zette men boven een wit graniet steen van 15 ton. Eventjes de moeite om momenteel de heuvel te bestijgen en boven genieten van een prachtig zicht op Ieper. In de omgeving spreekt men ook van Bloemkorf of Hill 62

We stappen ook langs het sanctuari woodmuseum. Na vele uitrustingsstukken bezit het museum ook nog de bewaarde loopgraven en kazematten die de Canadezen gebouwd hebben na de terug inname van Hill 62.

Voor het museum staan ook nog enkel stukken artillerie geschut. In het bos ligt de bekende luitenant Gilbert Talbot begraven, het Talbothuis in Poperinge werd naar hem genoemd. De 2 km lange Canadalaan ook Maple avenue genoemd die in 1916 de frontlijn vormde, de bomen die in deze laan zijn esdoorns. Het blad is het nationale symbool van Canada, en vind u terug op hun vlag.

Passeren ook de gezellig ogende woonwagen is die van het plukbos. Wat verder een groot militair kerkhof, en zo konden we nog wat oorlog geschiedenis bijleren.

Nu we hebben het niet aan ons hart laten komen, en hebben genoten van een warme koffie en een heerlijk vers gebakken pannenkoek, en het hondenweer werd in de geschiedenis bijgeschreven.

Ondanks alles van harte proficiat en van harte dank aan de parkoermeester, de organisatie en alle medewerkers voor hun zeer gewaardeerde inzet.

Gasten het is nog nooit blijven regenen, en voor volgende maal hopen we op stralend zonneweer. Hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.