Rustige herfstsfeer rond Oedelem

Gepost door: Kastaar |Wandelclub Beernem vzw

Oedelem 01-12-2013 

Wij zijn te gast in de Beernemse deelgemeente Oedelem. Dat met de herschikking van zijn grote marktplein in 2009 een grondige metamorfose heeft ondergaan. Is het ooit een bekend handelscentrum geweest want zo een grote markt zal toch een bijzondere reden gehad hebben, terwijl de straatjes er rond heel smal waren. Maar wat deed ons vroeger aan Oedelem denken? , in de eerste plaats de oude melkerij die verdwenen is. En verder de beide meubelfabrieken die nog actief zijn. En zijn fameuze Oedelem berg, 23 m boven de zeespiegel en ongeveer anderhalve kilometer lang, ne col van formaat mo gauw zeg. Dan is er nog de zandberghoeve voor een leuk feestje, en nu stopt onze toeristische kennis. 

Goed wij zijn gekomen om te wandelen, en kiezen opzettelijk eenmaal voor de 6 km 

Wij gaan eens op verkenning in die ontwakende gemeente. Het is een mooie herfstmorgen windstil de thermometer wijst 7°, maar kort na de middag zal de zon verdwijnen maar het blijft droog. Een kort wandeltripje en wij worden een nieuwe woonwijk ingestuurd, ja een hele verandering en nieuw leven in de gemeenschap. 

Het duurt niet zo lang of wij komen in het open landschap terecht. Een landschap dat gedomineerd wordt door hoge bomen en heel wat knotwilgen. Wij stappen een verharde velddreef op, en zeer goed begaanbaar ondanks de regentestanden van de voorbije tijd. De gevolgen zijn merkbaar, op de velden hier en daar wat waterplassen. Aan ons linkerkant vinden wij een zicht op de horizon van het dorp en zijn kerktoren die als het ware over de vlakte waakt. Ook een paar boerderijen vullen het landschap aan. Soms omsloten door een ring van groen en hoge bomen, misschien als windscherm aangelegd tegen de gure en soms harde windvlagen van de open vlakte wie weet. Soms kunnen wij genieten van enkele mooi herfstbeelden, zoals het smalle tarmacje tussen een dubbele rij knotwilgen, of een totaal overgroeid weggetje, omgevormd tot een groene tunnel maar nu in heerlijke herfsttooi. Maar wat vooral opvalt, is die absolute stilte, die grote lege vlakte, op sommige momenten zou je denken aan het einde te zijn van het aardoppervlak, maar de gezichtseinder is nog niet in zicht. Na een poosje zijn wij terug in de bewoonde wereld en hebben in school ter bunen onze rustpost. Nog een klein eindje stappen en wij naderen het einde van een stille genietbare herfstwandeling. Eventjes nog langs de hoek van het marktplein waar wij een apart monument ontdekken. Het is gelijk de kop van een afgezaagde knotwilg met daarop heel wat uilen. De betekenis hebben wij niet kunnen achterhalen, en die uilen zullen wel niet op ons bedoeld geweest zijn, och pardon. Nog een blik op de andere zijde van het dorp en wij komen aan het einde van onze wandeling. Van één ding hadden wij pech, de Sint hebben wij niet gezien, een slechte pplanning van ons, wat zegde soms beter, men denkt toch niet dat wij in de zak zouden vliegen? , nee toch. En wij konden toch de brave sint in zijn drukke werkdagen toch niet uit zijn drukke werk houden, dat zou eerder een slecht punt zijn. 

Nu al bij al het was een aangenaam verengingetje rond het dorp in een gezond landschap, en het was eens iets anders, en wij hadden er alvast geen spijt van.