Zeer genietbare Bossentocht rond de bosgalm in Torhout

Gepost door: Kastaar |Wsjv Nacht van Vlaanderen Torhout

Torhout 15-12-2013 

Wij zijn te gast op Don Bosco, voor de 19de August Demaeretocht in Torhout. Het is een normale rustige Decembermorgen, om en bij de 7°, aangenaam wandelweer en wij kiezen voor het 10 km parkoers. Dat wij een nieuw parkoers opgaan, merken wij meteen. Eerst krijgen wij een verkenningstocht door enkele rustige woonwijken, die wij voor de vuist niet zo direct herkennen. Maar wat later komen wij in het hinterland terecht. Enkele landschapszichten kunnen ons wel bekoren, het is er zo rustig en zelfs de ganzen storen zich niet aan onze aanwezigheid. We komen eventjes een klein stukje grote baan langs, en zo bereiken wij het kasteel van Wijnendale, waar wij in de oranjerie onze eerste rustpost benutten. Bij het naderen van het kasteel was het wel even kijken, want heel wat rijkswachters en mensen van de Civiele bescherming maakten zich op om in de uitgestrekte bossen, te gaan zoeken naar een vermist persoon, die zij later op de dag levenloos terug gevonden hebben. 

Na de rust beginnen wij aan een paradijselijk stukje, het bosgebied van Wijnendale. Is een overblijfsel van het vroegere woud dat pas op het einde van de 18de eeuw op grote schaal werd ontgonnen. In 1984 kocht de Vlaamse Gemeenschap een deel van het bos (175 ha) van familie Mathieu de Wijnendale, die tevens eigenaar was van het kasteel. Als wij zo regelmatig in Torhout wandelen, vooral op de rand vinden wij borden met Toponiemen, dat zijn plaatsnamen uit de 16de eeuw, zoals bv. ‘Parcke’, de vroegste vermelding vonden wij in 1614. Het was een klein gehucht uit nog twee bestaande hofsteden, die beiden al in 1570 terug te vinden zijn. Hieruit kunnen wij afleiden dat de oostkant van het nabije bos van Wijnendale sinds de 14de-15de eeuw ongewijzigd is gebleven. Zo brengen deze opzoekingen en borden de oude geschiedenis even nog wat dichterbij. 

Anderzijds herbergt het bos soms mythische bomen. In de wereld van sages en mythen krijgen bomen een bijzondere betekenis. Duiken op in vertelsels uit tijden waarin onze voorouders geloofden in reuzen en monsters en zich lieten imponeren door de natuur en al zijn verscheidenheid. 

Neem nu de boom Yggdrasif, dat was een es. Zijn takken spreiden zich uit over de hele wereld, en reikten zelfs tot in de hemel. Bovenin zat een arend, aan de voet een slang. Een eekhoorntje klom op en neer en bracht onvriendelijke boodschappen tussen beide over. 

De Keltische Druďden vereerden dan de zomereik. Van eik en es wordt gezegd dat de eerste mens werd geschapen uit hun takken en hout. De linde was dan het zinnebeeld van de vruchtbaarheid. Om de vruchtbaarheid van vee en akkers af te smeken, planten onze voorouders een lindeboom aan de oprit van hun erf. Wie er onder liep was verzekerd van een rijk nakomelingschap, zo zie je maar hoe vroeger de mentaliteit onder de mensen was.  

Wij wandelen door prachtige dreven, en vooral oude bomen waarvan de eik respect afdwingt, zoals de twee eiken levende natuurmonumenten. Zij staan hier sinds1890. Als seniors van het bos zijn zij door de bosbezoekers met een naam bedacht namelijk Adam en Eva. De Kelten bedachten hen met het symbool van kracht en wijsheid. De eik biedt ook voedsel aan andere diersoorten, niet minder dan 300 insecten leven van de bladeren. Om al die veelvraat het hoofd te kunnen bieden is de eik in staat tijdens de zomermaanden een tweede reeks bladeren te maken, het Sint-Janslot. Wat later stappen wij de beek voorbij, het is de kasteelbeek. Op de zuidelijke hellingen van het plateau van Wijnendale liggen verschillende bronzones. Vroeger voorzagen de bronnen die hier ontspringen de burcht van het noodzakelijke drinkwater. Hier en daar werden beekjes afgedamd waardoor vijvers ontstonden, die dan weer zorgden voor vis en waterwild. Vroeger in de middeleeuwen was dit een fantastisch jachtgebied. Ook heeft het bos een rijke geschiedenis, waarvan enkele historische betekenis, waarvan de overblijfselen nog zichtbaar zijn. Zoals de talrijke motes, kleine verhevenheden in het land, waarrond een brede gracht was gegraven. In het midden bouwde men een huisje van hout en leem, dat onderdak moest bieden aan een landbouwersgezin en hun dieren. Wat hier in het verleden is gebeurd klinkt in ieder geval mysterieus vooral al je die namen leest. Wat later komen wij terug in de omgeving van het kasteel waar wij een tweede rustpost benutten. Nadien voor het laatste gedeelte gaan wij terug wat landelijker wandelen, en het reliëf van de streek geeft terug een heerlijk beeld. Ja, men zegt soms ik ga het hem eens recht voor de raap zeggen, nu die rapen die wij vonden op het veld zouden het niet begrijpen, maar kanjers waren het alvast. Zo naderen wij dan stilaan het eindpunt van onze zeer natuurvolle, afwisselende en zeer genietbare wandeling. 

Parkoermeester van harte gefeliciteerd en van harte dank voor je inzet, het was een zeer prachtig parkoers. Ook de organisatie stond paraat voor een verzorgde organisatie, ook aan hen dezelfde lofbetuiging. Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.