Zeer genietbare afwisselende midweektocht in Oostnieuwkerke.

Gepost door: Kastaar |WSV De Colliemolen Oostnieuwkerke Ė Staden.

Oostnieuwkerke 11-09-2015

Wij gingen eens polsen, wat wij zouden beleven op een door de weekse wandeltocht bij Colliemolen, en het viel zeer goed mee. Wij kregen zowat van alles voor de voeten doorgeschoven en kiezen voor het 7 km parkoers.

Bij de start komen wij te weten hoe Oostnieuwkerke is ontstaan. Bij dekreet van 1 oktober 1795 werd BelgiŽ bij Frankrijk toegevoegd. Onmiddellijk werden de oude rechten, instanties en instellingen afgeschaft, en werd de gemeente Oostnieuwkerke een autonome zelfstandige identiteit, met eigen grenzen en bestuur Nieuwkerken duid op het ontstaan uit de moederkerk, namelijk Roeselare. Het partikel oost is er bijgevoegd om onderscheid te maken met Nieuwerkerke bij Kemmel. Onmiddellijk passeren wij een oud herenhuis een niet zo gewoon. De woning is nog steeds in zijn oorspronkelijke staat. In 1916 werd het familiehuis Bosyn overgenomen door de staf van de 51ste Reserve divisie en in 1917 beschadigd door de beschietingen in de derde slag om Ieper. Achter het huis stond in de 19de eeuw de derde hoogste molen van Vlaanderen, een houten molen bovenop de romp van de vroegere stenen molen. Hij was niet rendabel en werd dan ook in 1897 afgebroken. De huidige straatnaam verwijst naar deze molen. De Bastijnsmolen ook genoemd plaetse molen. Deze molen was een korenmolen opgericht in 1825 door Jacobus Bosyn, brouwer te Oostnieuwkerke en eerste burgemeester. We stappen een smal rustig groen weggetje op, en genieten van enkele aangename dorpszichten. Even verder een houten hokje, op het eerste zicht een duivenhokje, maar het is ook een kippenhokje. Het park heeft een eigenaardige vorm, namelijk een ongeveer 2 m brede strook rondom de weide, niet slecht gezien de kippetjes onderhouden de grenzen. Een prachtige kastanje siert een grasveld, bijzondere is er staan veel kastanjebolsters op, is dat niet het vooruitzicht op een strenge winter. Zeer genietbare rustige landschappen zijn een lust voor het oog. Het leven is een strijd zegt men, en het is een vaste waarde ook de natuur heeft zijn strijd. Een echt bewijs vinden wij in de nabijheid van een hoeve. Een stokoude knotwilg, langs de ene zijde morsdood, en aan de andere zijdelevend frisgroene bladeren recht ui te hart.

En zo komen wij aan de prachtige kerk van Sleihage, ooit een toeristische attractie wegen zijn aparte bouwstijl, en zijn uniek interieur. Sleihage werd parochie op 26 mei 1960, en werd bekrachtigd in het staatsblad van 7 oktober 1962, mede door de komst van de paters van het heilig Sacrament die er tevens een klooster bouwden. Ook de ideale ligging aan bijzonder belangrijke wegen, waren de aanleidingen tot het vestigen van belangrijke industrieŽn.

De bouwwijze die ontworpen werd door A. Desmet uit Kortrijk. De bouw is begonnen in 1961 en voltooid in 1962. Op 25 december werd de eerst eucharistie gevierd. De kerk heeft in zijn toren een grote monstrans met hostie. Rust op 12 steunpunten, deze lijvige speciaal voorgewapende en ter plaatse gegoten pijlers zitten diep in de grond en zijn onzichtbaar. De 12 pijlers symboliseren de 12 apostelen. De kerk is opgetrokken in beton en glas, en het geheel weegt ongeveer 100ton. De toren is 27 hoog en weegt 30 ton. De dubbele plastieken koepel (5m diameter) werd in Denemarken vervaardigd. De wijwatervaten zijn schelpen uit AustraliŽ. De vloer is gekapt uit natuursteen. Het altaar is van zuiver zwart marmer, de trappen van wit Italiaans marmer. De kerk is een open venster op de wereld. Aan herberg heet avondbroodje stappen wij rechts af, om nog een mooi stuk natuur te bewandelen. Passeren een enorm groot veld met oranje gekleurde pompoenen, hiervan kan een aardig potje soep gemaakt worden, dag moeder zo een hoop.

Dat ook hier de oorlog heeft gewoed ontdekken wij, in de Sleihagestraat, een berichtenbord maakt het ons duidelijk aan huisnummer 48. Achter het front heerste in juli 1917 een grote drukte door de massale aanvoer van verse troepen. De laatste bewoners van Oostnieuwkerke werden geŽvacueerd. Van hieruit vertrokken de Duitse soldaten naar The Hell of Paschendale. 31 juli was het begin van de beruchte Flanderenschlacht. Bij deze derde slag om Ieper werden honderdduizenden soldaten gedood of zwaar gewond. De aanvoer van lijkkisten was voor de voorbijtrekkende soldaten zeker niet motiverend. De kerk werd vanaf 20 oktober 1914 gebruikt als noodhospitaal. Tot april 1915 lagen de gewonden nog op stro, later bedden netjes op rij met de pispot onder het bed. Soldaten die hier stierven werden begraven aan de oostzijde. Bij de bevrijding begin oktober 1918 werd de kerk in een wanordelijke toestand achtergelaten. Aan de kerkmuur vinden wij een blijvende herinnering aan de op 7 september 1944 gesneuvelden van de 1ste Poolse pantserdivisie, hier begraven op 13 september.

En zo eindigt dan ook onze gevarieerde wandeldag. Parkoermeester van harte proficiat en van harte dank voor je gewaardeerde inzet, ook de organisatie en alle medewerkers willen wij in deze hulde betrekken. Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.†