Zeer genietbare natuur en mooi weer in Torhout

Gepost door: Kastaar |WJSV Nacht Van Vlaanderen

Torhout 03-03-2013

Voor deze 29ste verloren kost zijn wij te gast bij de wandelvrienden de nacht van Vlaanderen. Het weer ziet er behoorlijk uit, en dat heeft de grote massa vastgesteld, want om en bij de 2500 deelnemers schrijven zich in voor wat een heerlijke zwerftocht door het Houtland zou worden, ook wij zijn van de partij en kiezen voor het 15 km parkoers. 

Via een lus rond de sportterreinen en de brandweer stappen wij richting centrum op. Eventjes langs het ’s Gravenwinkeltje, een oud bekend werkmanshuisje ooit als museum uitgebaat, maar thans gebruikt voor commerciële doeleinden. Nu wij stappen naar het marktplein toe. Maar eventjes de Hoedemakersstraat in naar het domein Ravenhof. Op onze weg een flinke dorstlesser in de vorm van een grote waterpomp. 

In geval van nood een welgekomen geschenk, maar geef toe wij drinken liever iets straffer, hoe zou je zelf zijn. Het domein bestaat uit een park en een kasteeltje. Was in de 16de eeuw een belangrijk economisch centrum, belangrijke notabelen en industriëlen bewoonden het kasteel. Ook een schoenmakersbedrijfje was er ooit gevestigd. In 1990 werd de stad eigendom van het geheel, renoveerde het, friste de tuin wat op en bracht er zijn ‘toeristische’ dienst onder en een museum van Torhouts aardewerk. Een korte wandeling in het park is een zeer genietbare doortocht zelfs in de winter. Bij het verlaten van het park komen wij langs een smal beekje, dat een restant zou zijn van de vroegere stadsomwalling. De Beckhofwegel waar wij op wandelen is een oude voetwegel die rond de vestingbeek liep. Tijdens de doortocht door de stad en de verschillende wijken komen wij op smalle rustige onbekende wegeltjes en zo naderen wij stilaan de wijk Don Bosco waar wij in de Bosgalm van onze eerste rustpost kunnen genieten. 

Intussen is het heerlijk weer geworden en de zon is er door gekomen, dat doet nu eens deugd zeg. 

Vlak voor de uitgang vinden wij een groot bord met uitleg over het Revinze wandelpad, ook dat heeft een geschiedenis. In 1708 verloren de Fransen een veldslag tegen de Duitsers, Engelsen en Nederlanders. De Franse generaal La Mothe zinde op wraak en besloot zijn troepen te hergroeperen en revanche te nemen en dat mislukte, maar door de tijden heen werd het woord vervormd en vervlaamst tot revinze vandaar de naam ‘Revinzepad’. 

Heel wat zeer genietbare zichten, hier en daar naamborden met plaatsnamen uit de 16de eeuw zijn er te zien. Wij gaan een prachtig stukje tegemoet, langs een beekje met kristalhelder water afgezoomd met heel veel knotwilgen en op de achtergrond het glooiende landschap maar ook een bosrijker omgeving. 

Wij stappen het erf van een boerderij op om de verbinding te maken met de groene 62, een oude spoorbedding met een merkwaardige achtergrond. Een restant van de spoorlijn Torhout - Oostende en loopt tot Zandvoorde. Eens op de bruggen krijg je een overzicht van de graafwerken die nodig waren om het traject te verwezenlijken. De gewezen spoorlijn maakte in Torhout vanuit het station de grootste bocht van het gehele Belgische spoornet en de oude stoomlocomotieven konden op die manier niet genoeg snelheid halen om de steile helling van Wijnendale te nemen. Maar in de heuvelrug diende een bedding handmatig uitgegraven te worden. Wij passeren het bekende stationnetje dat een totale metamorfose heeft ondergaan en zo komen wij in het centrum van Wijnendale en in de plaatselijke parochiezaal kunnen wij van een 2de rustpost genieten. 

Het 3de gedeelte zijn we pas begonnen als wij aan een huisgevel een groot rad zien hangen iets om eventjes bij stil te staan. Het was een rad waarin men een hond deed lopen en het rad begon te draaien, en dat dreef onder andere een kern of een molen draaien. 

Zonder een stukje bos zouden wij in Torhout niet gewandeld hebben en zo stappen wij het domeinbos Verloren Kost binnen. De naam heeft echter niets te maken met eten. Het was een gebied dat zich uitstrekte van Torhout tot Aartrijke, er werd een kasteel in gebouwd, met als doel te fungeren als een vooruit geschoven verdedigingspost van het kasteel van Wijnendale, achteraf bleek alles nutteloos en vandaar de naam verloren kost. Het domein is niet toegankelijk voor wandelaars. 

Het laatste geschiedkundig punt is het speelplein De Warande, ooit een Duitse militaire begraafplaats. Maar thans omgevormd tot een natuurdomein met diepe insnijdingen van de Warandebeek, en thans ook een bekend speelplein. 

En zo naderen wij stilaan het einde van een zeer heerlijke en gevarieerde wandeldag die ons behalve mooie natuur ook nog een stukje geschiedenis heeft bijgebracht. Het idee van de verschillende pancartes op de omlopen met wat uitleg geeft een gewaardeerde meerwaarde aan de organisatie. 

Aan iedereen van harte dank en van harte gefeliciteerd voor jullie inzet. Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.