Zonovergoten land van Herve

Gepost door: Rita |Vier op een rij

Het zonovergoten Land van Herve prikkelde onze zinnen!!


Op het laatste weekend van september was onze 2-daagse gepland. Om 6 uur \'s morgens stonden we paraat om ons over drie minibussen te verdelen. Een ervan was met een automatische schakeling en dat gaf wat problemen om achteruit te rijden maar het systeem was vlug ontrafeld en we konden vertrekken voor een aangename en vlotte rit. Met een tussenstop voor een kopje koffie en een toiletbezoek raakten we rond 9 uur aan de start van de wandeling in Mortier. Weliswaar met een donkere noot : ik had mijn heuptasje met mijn geld, gsm en het noodzakelijke water in mijn auto op Parking Packo laten liggen!! Gelukkig was er een Aartrijkse bank aanwezig die me toch wat centjes kon lenen. Probleem opgelost!!! Annemie was uitgerust met bollen wol en breinaalden om de twee dagen te overbruggen aangezien ze wandelverbod had tot volgende week. Chris was telkens zo gelukkig haar terug te zien na een wandeling. Mooi he??

Vol goede moed trokken we de sliert op gang om een prachtwandeling te maken door bos,weiden, holle wegen en zelfs door stromende beekjes. Het was opletten geblazen met de vele wiebelstenen!! ( een nieuw woord voor de Dikke van Daele??)  We trokken langs de Ruisseau de Melen wat ons direct in een droomstemming bracht! De weinige regen die we deze zomer kregen had hier toch zijn werk gedaan : de erosie zorgde voor diepe geulen en steile wanden. We waren direct ingelopen.  Wat hilariteit kwam  de groepssfeer ten goede : we wrongen ons een eerste keer door een willyhekje maar het was zeker niet de laatste keer!

In die 2 dagen waren die fameuze doorgangen talrijk  en in alle mogelijke  formaten aanwezig!
We stapten vrolijk verder door weiden en bossen. Hier aanschouwden we prachtige vergezichten – we bleven graag even verpozen om van al dat moois te genieten- en diepe dalen en de beekjes kronkelden ertussen. We merkten ook een paar curiosa op langs de wegen: straatoude lantaarnpalen met kapotte lampen sierden de bermen. Na een klim door het bos wandelden we door een weide vol met koeien – of ze waren er in ieder geval zeker geweest!!-met de nodige koeienvlaaien!!! Rita was er zeker van aangezien ze telkens een zachte bodem onder de voeten voelde  met de duidelijke verkleuring van haar schoenen!! Even verder kwamen we voorbij de Chapelle de Noblehaye uit 1707 om daarna het dorpje Bolland( genaamd naar het plaatselijke riviertje)  binnen te wandelen.

Wim wilde ook even Mozes spelen om water uit een grote pomp te krijgen maar de goddelijke kracht ontbrak! Een prachtig beeld van het Heilig Hart sierde een straathoek en warempel we hadden er ook een mee nl. Onze Jef!!(zie foto\'s) Boomgaarden met peren- , appel- en notenbomen sierden het landschap. Heel veel fruit lag op de grond  en menigeen heeft er zijn zakken mee gevuld! Lekker!! We beseften daar ook dat boomgaarden voor ons een soort nostalgie aan het worden zijn: waar vind je hier in Vlaanderen nog een boomgaard? Je kan ze waarschijnlijk tellen op je 10 vingers. In een wei stond een kunstwerk uitgestald, het leek zo meegenomen van de dijk van Oostende: precies een deel van de Rock Strangers van Arne Quinze ! Bijna terug in Mortier liep onze wandeling nog langs een riviertje La Richelette dat afgezet bleek te zijn. Maar er liep een paadje langs dus konden we er door!( dachten we!! )

Grote steenbrokken lagen voor ons en met onze lange maar ook korte beentjes klauterden we erover. Dat bleek  nog een peulschil te zijn met hetgeen er volgde. De stenen lagen nu in het riviertje dus stapten we via de wiebelstenen verder door het water naar een holle weg. Alles verliep vlotjes en niemand had een natte broek!  Die belevenis duwde de schaal van Marleen direct een punt omhoog! Die wandeling haalde  vlug een 9,5/10!!
Langs smalle en steile bospaadjes klommen we richting Mortier voor onze middaglunch bij Chez Mousse. De stappenteller stond op 13,6km. De Val Dieu heeft vele kelen gesmeerd. Dit biertje viel in de smaak!
Na deze eerste middagpauze trokken we weer verder en deze keer ging het richting Le bois de Richelette  en de mijn van Blegny. Via de vele favoriete bos-en veldwegen trokken we onder een blauwe hemel door een Engelsogend landschap maar ook met de immer aanwezige willyhekkentjes.
 Jammer dat the rollingstones ook aanwezig waren want daardoor kon ik een \'Ritaaje\'voordoen! Gelukkig was niemand jaloers.. Met een paar schrammen( goed verzorgd door Kurt) en blauwe plekken kwam ik er vanaf dacht ik. Maar op maandag en dinsdag kwam de stijfheid goed opzetten. Maar dat zal vlug vergeten zijn... We doorkruisten een prachtig dorpje toen er opschudding  in de gelederen kwam:  René vond een zieltogende spreeuw op zijn weg en wilde die meenemen. Maar de rugzak van Alberte bleef gesloten!!! Hij heeft het arme diertje dan maar parmantig tussen de witte tuinstenen geposteerd.
We genoten weer van een weids uitzicht en trokken  door uitgestrekte weiden met de onvermijdelijke koeienvlaaien( Rita had weer prijs!!)
In de verte zagen we de contouren van de  mijnschachten en-torens van de mijn van Blegny. Daar was een mogelijkheid om de terril te  beklimmen en enkele hebben het gewaagd. Een prachtig panorama was hun beloning... Ook Annemie was tot hier geraakt (ze was het moe om in de auto te zitten) en kon toch nog genieten van een prettige wandelsfeer.
In de bijbehorende cafetaria kon iedereen van een natje en een droogje genieten. Dan nog een 3-tal km  en we kwamen weer aan onze minibus met een dagteller van 25,25km!! Op de schaal van Marleen zag ik een 9/10 voor vandaag. Kan het nog beter??? Het was super! Ook  het hotel was een voltreffer : mooie kamers, goedkope aperitieven en lekkere vol-au-vent of vleesballen met een appeltaart(je!) als dessert. Nog een slaapmutsje en we sliepen als rozen...

Bij het vertrek de volgende morgen was het gevroren!! Wat schrapen aan de voorruiten en het opbergen van de lunchpakketten ( amaai ,2 grote  belegde stokbroden! ) en klaar was Kees. Aan de abdij van Val-Dieu, met de grote spitse kerktoren, werd een groepsfoto genomen.

De wandeling van vandaag heeft alles wat een wandelhart kan verlangen: mooie vergezichten, holle wegen, weidedoorsteken!!! bospaadjes, rotsen en authentieke Ardense dorpjes! De nevelsluiers hingen over het landschap en de natuur. We hebben geen ogen genoeg om al dat moois te bekijken! Grazende paarden kwamen ons tegemoet in de weiden en dierenvriendin Alberte is er als de kippen bij om die te strelen. Bij het militair domein moesten we een ommetje maken om aan de bunker te komen. In de diepte is  nog artillerie te zien. En Etienne wilde  weer op de loop van de tank!!! Wat heeft hij toch met een tank?? Verder genieten we weer van prachtige ,oogstrelende panoramabeelden met ontgonnen groeven. We komen zelfs op het parcours van de GR5 ( een lange afstandsroute die Hoek van Holland verbindt met de Cote d\'Azur!!!). Ondertussen wordt duchtig gekwebbeld met de vermelding van de man met de 50 plantaardappelen en de 50 zaadjes!! Er wordt ook wel eens halt gehouden voor de snel- en wildplassers. De natuur doet zijn werk!

We trokken Neufchateau (deelgemeente van Dalhem) binnen langs prachtige vergezichten, door weiden met de nodige poortjes en langs kabbelende beekjes. Het kasteel van Dalhem rijst voor ons op (er bestaat zelfs een postzegel met deze beeltenis) . Na nog een mooi stuk natuur komen we aan in ons plaatselijk café voor onze lunch. Daar krijgen we de oude toneelzaal ter beschikking. Het rook er wel muf en voelde wat kil aan maar het plaatselijke biertje Val Dieu deed dit alles vergeten.

De namiddagwandeling gaf wat problemen wat de start betreft maar de gps liegt niet. We trokken onder een huis door om op een plein uit te komen. We verkennen weer de oevers van de beekjes en natuurlijk de  weiden. We nemen richting Mortroux en dat geeft ons weer een parcours om duimen en vingers af te likken. Een groep paddenstoelen zoeken zich een weg naar de bovenstam van de  boom. Onder een stralende  blauwe hemel trekken we weer het bos in langs gevaarlijke paadjes om de top te bereiken. Daar krijgt Marleen het moeilijk want haar  knie stribbelt ernstig tegen! Een viertal clubleden peppen haar op en zelfs de laatste afdaling en klim heeft ze overleefd. Prima zo Marleen! Hopelijk valt alles mee na het doktersbezoek. Na de  25km van vandaag biedt de abdij van Val Dieu een heerlijke verpozing.

Daarna keren we terug richting Zedelgem met een redelijk vlot verkeer. Rond 20.30uur komen we heel voldaan maar moe in Zedelgem aan.

Dank aan Wim en zijn bestuur om weer zo\'n prachtige wandeling uit de mouwen te schudden.
Ook dank aan John Wayne om als rode lantaarn te fungeren. We weten dat dit niet altijd de aangenaamste job is ! In ieder geval: hartelijk dank voor deze heerlijke ervaring!

\r\n \r\n